روزهای پیش از اجراگزارشی کوتاه از آماده‌سازی مقدمات اجرای «پیام سرخ»         کار آماده سازی مکان اجرای تئاتر پیام سرخ، از روز پنجشنبه، 8/9/91 آغاز شد. قرار است این تئاتر، که روایتی از ورود کاروان اسرا به شام است از بیست و سوم آذر ماه به مدت یک هفته در حسینیه‌ی رضوی عباس‌آباد به نمایش درآید.شاید برای آنان که از دور نگاه می‌کنند، این شور و حال تازگی داشته باشد. شاید برای آنان باورکردنی نباشد که عده‌ای، در شب‌های سرد اواخر پاییز، با چنین شور و حال غیرقابل وصفی، مشتاقانه از خانه و خانواده چشم می‌پوشند و بدون هیچ چشم‌داشتی، شبانه‌روزی کار می‌کنند تا صحنه‌ی اجرای تئاتر را آماده کنند. آن چیزی که در عوامل اجرایی این برنامه دیده می‌شود، حکایت از خلوص نیت و پاکی عقیده دارد که در کمتر جایی نظیر آن پیدا می‌شود.وقتی وارد حسینیه رضوی عباس‌آباد شدم، ساعت از 20 گذشته بود و تمرین ورود اسرا به خرابه و سرود پایانی، روی صحنه‌ی نیمه آماده‌ی اجرای برنامه، جریان داشت. کار با کودکان و نوجوانان همیشه سختی‌ها خاص خودش را دارد، مخصوصا کارهای هنری، که مستلزم صبر و پشتکار بسیار بیشتری است. به هر حال، تمرین خوبی بود.اجرای سرود که تمام شد، نوبت به پذیرایی رسید؛ پذیرایی ساده و همیشگی: چای و قند! چای نیمه‌گرمی‌که در آن سرمای نسبی هوا، غنیمتی بود! البته این پایان کار نبود، تازه کار گروه اجرایی صحنه شروع شده بود. از یک طرف نقاش، قسمت‌هایی از دکور را، که در اجراهای سال‌های قبل نیز مورد استفاده قرار گرفته بود و از کار افتاده بود، تعمیر می‌کرد و از طرف دیگر، مسئولان اجرایی صحنه، در حال نصب قطعات پایانی مکان اجرا بودند. در گوشه‌ای از حسینیه، مسئولان نور، در حال آزمودن وسایل نورپردازی و تنظیم مکان نصب آن‌ها بودند و با مسئولان برق، در مورد نحوه‌ی اجرای آن گفتگو می‌کردند.کار تا نزدیک ساعت 22 به طول انجامید، ولی باید شب‌های آینده نیز آماده‌سازی صحنه ادامه یابد تا به طور کامل، مکان اجرا برای برنامه مهیا شود. به هر حال، همه چیز حاکی از آن است که برنامه اجرای امسال نیز مثل اجراهای گذشته، با استقبال گسترده‌ای مواجه خواهد شد. تبلیغات خوبی صورت گرفته است. آن چنان که از تمرینات مداوم بازیگران و عوامل نیز به چشم می‌آید، امسال، به یاری خدا، باز هم شاهد اجرایی بی‌نقص خواهیم بود. در این روزگار که هنر، ابزاری شده است برای ترویج فساد و تباهی، چنین کارهای متعالی و اصیلی نیاز جامعه است. باید این تلاش ها را قدر دانست و ارج نهاد.