"فصل عزا" یکی از این اشعار برجسته مرحوم محمدرضا آقاسی از شاعران دلسوخته اهل بیت(ع)است که بدین شرح است         فصل عزا آمد و دل غم گرفت/ خیمه دل بوی محرم گرفتزهره منظومه زهرا حسین/ کشته افتاده به صحرا حسیندست صبا زلف تو را شانه کرد/ بر سر نی خنده مستانه کردچیست لب خشک و ترک خورده‌ات /چشمه‌ای از زخم نمک خورده‌اتروشنی خلوت شب‌های من/ بوسه بزن بر تب لب‌های منتا زغم غربت تو تب کنم/ یاد پریشانی زینب کنمآه از آن لحظه که بر سینه‌ات/ بوسه نشاندند لب تیرهاآه از آن لحظه که بر پیکرت/ زخم کشیدند به شمشیرهاآه از آن لحظه که اصغر شکفت/ در هدف چشم کمانگیر هاآه از آن لحظه که سجاد شد/ همنفس ناله زنجیر هاقوم به حج رفته به حج رفته اند/ بی تو در این بادیه کج رفته اندکعبه تویی کعبه به جز سنگ نیست/ آینه‌ای مثل تو بی‌رنگ نیستآینه رهگذر صوفیان/ سنگ نصیب گذر کوفیانکوفه دم از مهر و وفا می زدند/ شام تو را سنگ جفا می زدندکوفه اگر آینه ات را شکست/ شام از این واقعه طرفی نبستکوفه اگر تیغ و تبرزین شود/ شام اگر یکسره آذین شودمرگ اگر اسب مرا زین کند/ خون مرا تیغ تو تضمین کندآتش پرهیز نبرد مرا/ تیغ اجل نیز نبرد مرابی سر و سامان توام یا حسین/ دست به دامان تو ام یا حسینجان علی سلسله بندم مکن/ گردم از این خاک بلندم مکنعاقبت این عشق هلاکم کند/ در گذر کوی تو خاکم کندتربت تو بوی خدا می دهد/ بوی حضور شهدا می دهدمشعر حق عزم منا کرده ای/ کعبه شش گوشه بنا کرده ایتیر تنت را به مصاف آمدست/ تیغ سرت را به طواف آمدستچیست شفابخش دل ریش ما/ مرحم زخم و غم و تشویش ماچیست به جز یاد گل روی تو/ سجده به محراب دو ابروی توبر سر نی زلف رها کرده ای/ با جگر شیعه چه ها کرده ایباز که هنگامه برانگیختی/ بر جگر شیعه نمک ریختیکو کفنی تا که بپوشم تنت/ تا گیرم دامنه دامنت